Menu
Digitale zorg, de toekomst?

Digitale zorg, de toekomst?

2 juni las ik de column van Frank van Wijck, ‘Ongefilterd’. Aanleiding voor de column is het bericht dat een aantal artsen eigenlijk vindt dat het inzagerecht van het medisch dossier met een vertraging moet plaatsvinden. Ze zijn van mening dat aanpassingen in het digitale dossier eerst een periode afgeschermd moeten zijn, zodat ze hun patiënt eerst zelf kunnen vertellen wat de uitslagen zijn en vooral hoe ze te duiden.

Reactie patiënt: wat een onzin
Mijn eerste reactie als chronisch patiënt, want helaas behept met diagnose reumatoïde artritis: wat een onzin! Inmiddels wijzer geworden door alle contacten met reumatologen en verpleegkundigen, ben ik, vind ik zelf, prima in staat om dossiers te lezen. Ik ben daar overigens door deze zorgaanbieders ook keurig in ‘opgeleid’. Vanaf het eerste contact in de Maartenskliniek (inmiddels 16 jaar geleden) ben ik meegenomen is mijn eigen dossier, in lekentaal werd en wordt uitgelegd wat alles betekent. Sinds het digitale scherm op het bureau verscheen, werd dit met mij gedeeld. Scherm draaien en meelezen maar! En ik mag dan enige voorsprong hebben door mijn opleiding, ook voor mij is al die info van bloeduitslagen en röntgenfoto’s een woud geweest. Waar ik de bomen door het bos  ook niet altijd meer zag. Inmiddels lukt het aardig om mijn eigen uitslagen te duiden, voordat de reumatoloog haar mond open doet.

Reactie professional: wat een onzin
Als Robuust kennismanager was mijn reactie dezelfde, maar meer beargumenteerd vanuit het beeld en de kennis vanuit de buitenwereld. Het boekje ‘the patient will see you now’ van Eric Topol is hiervoor een mooie start. Ook Nederlandse voorbeelden van Reshape en Bas Bloem (Parkinsonnet) laten zien dat bij het centraal stellen van de patiënt en echt luisteren naar wat die wil en kan tot een relatie komt waarin het delen van het dossier een basisvoorwaarde en normale gang van zaken is.

Veel patiënten kunnen digitaal aan
Frank slaat de zijweg in van persoonsvolgende zorg, en haalt daarbij video-consulten als voorbeeld aan. Hij sluit af met de woorden: organiseer dat maar eens... Deze woorden en een aantal van de reacties daarop vind ik echt tenenkrommend en eigenlijk ook arrogant. De strekking van het gros van de reacties is namelijk dat de patiënt daar nog niet aan toe is, dat diezelfde patiënt dat helemaal niet wil (voorbeeld van die 90-jarige die de IPad ziet als onderzetter), dat video-consulten niet voldoende mimiek laten zien, dat email-consulten leiden tot oneigenlijke zorgvragen  et cetera. Eén reactie stelt me enigszins gerust. Gelukkig ziet er iemand dat er een hele generatie aankomt die alle digitale communicatie als ‘normale’ communicatie beschouwd.

Praat met de patiént en niet over...
Maar dan nog staan mijn tenen nog steeds niet in hun normale stand en zijn mijn haren nog niet in de plooi. Waarom niet?
Ten eerste omdat de medici over de patiënt heen praten en niet praten met de patiënt. Gun jezelf nou eens iets meer praattijd met die patiënt die tegenover je zit. En niet invultijd van verwijsbrieven, medicatievoorschriften en dergelijke. Leer blind typen, zodat je de patiënt aan kunt blijven kijken als je het dossier bijwerkt! En luister naar wat er gezegd wordt. Vraag niet of de patiënt het begrepen heeft, maar stel de vraag of je het goed uitgelegd heb: "ben ik duidelijk in mijn uitleg?"

Vervolgens komt die digitale generatie er niet aan, die is er al gewoon hoor. En niet alleen de bevolking onder de 18 jaar. Want wellicht een verrassing, maar ook in de generaties daarboven zijn, vooral in Nederland, heel veel mensen in het bezit van een smartphone, wifi, pc, laptop, tablet. En deze mensen weten inmiddels echt aardig hoe ze daar mee om moeten gaan. Door de digitalisering in patiëntcontact buiten de zorg te houden, verzorg je een hele groep mensen gewoon niet goed op de behoefte die ze hebben.

De veranderende buitenwereld houd je niet buiten spreekkamer
Het argument dat het inbouwen van digitaal patiëntcontact zo lastig te organiseren is, is een argument van behouden van dat wat jezelf goed vindt. Helaas, de buitenwereld verandert snel en deze veranderingen gaan de organisatie van de spreekkamer niet voorbij. Omarm de mogelijkheden die er zijn. En wees oprecht nieuwsgierig naar de mogelijkheden.
Want laten we eerlijk zijn, het aantal artsen dat ik tref per dag, heeft ook allemaal een smartphone, fitbit, tablet, pc. Gek eigenlijk dat het gebruik daarvan bij het betreden van de spreekkamer ineens weggecijferd wordt. Natuurlijk, kies het tempo dat bij je past, maar sluit het niet uit. Er komt namelijk een tijd dat patiënten toch kiezen voor die wat meer digitaal georganiseerde collega of dat bij overname van de huisartsenpraktijk ook het digitale verkeer een randvoorwaarde wordt voor die nieuwe collega.

Nederland heeft een mooi vangnet
En zoals altijd in Nederland hebben we een vangnet voor de patiënten die het echt niet willen en kunnen. En zijn er ook tal van digitale voorbeelden zoals www.thuisarts.nl en domotica. Het hoeft niet 100% digitaal, maar helemaal niets digitaal, dat is echt geen  geen optie meer!

 

 

Publicatiedatum: 15 juni 2017
Categorie: eHealth, Patiëntgerichtheid
Terug